روستای من دوستان ما(باشگاه کشاورزان جوان)
خدایا برای تو حرکت می‌کنیم تمام سعی خود را به کار می‌گیریم ، هدفمند و پرشور گام برمی‌داریم و فردا را به تو می‌سپاریم
صفحات وبلاگ
کلمات کلیدی مطالب

یادداشت محمدعلی نجفی به بهانه هفته دولت:

سازمان گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی، آن نیست که باید باشد

محمدعلی نجفی با بیان اینکه سه پاره گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی باید به ‌عنوان اجزای به هم پیوسته یک پیکره سازمانی «جور دیگر» نگاه کردافزود: سازمان گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی، آن نیست که باید باشد، اما باید پلی میان فرهنگ و صنعت، دیروز و امروز، امروز و فردا، همه جای ایران و همه عرصه‏‌های زندگی و به‌طور خلاصه ایران و جهان شود.

به گزارش گروه ایرانشناسی خبرگزاری دانا(دانا خبر)، محمد علی نجفی، معاون رییس جمهور و رییس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به بهانه هفته دولت یادداشتی نوشته است که مشروح آن به این ترتیب است:

هفته دولت فرصتی برای ارایه گزارشه ای رسمی از فعالیت ها و برنامه های دولتمردان است، اما به واسطه نوپا بودن دولت جدید شاید بهتر باشد به صورتی غیر رسمی به مسایل کنونی و چشم‏انداز پیش ‏روی پرداخت.

حال که مسوولیت سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری برعهده من گذاشته شده است، شایسته می‌دانم از این منظر به مسایل آن بپردازم. سازمانی که در کنار مسایل پیچیده و عدیده اقتصادی و ساختاری و اجرایی روزمره، از دو مساله مهم اساسی هم رنج می‏‏‌برد؛ مساله ناموزونی، عدم توازن و ناهم‌پیوستگی سازمانی بین سه بخش تشکیل‏‌دهنده آن یعنی گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی و مساله تنزل منزلت یا حداقل ابهام در تعریف و تبیین جایگاه واقعی آن در فرآیند توسعه همه‌جانبه، موزون و پایدار کشور.

طبیعی است وقتی به این دو مساله در آغاز کار می‏‌اندیشم و سعی می‏‌کنم در ورای انبوه بی‏‌شمار تنگناها و مشکلات جاری سازمان که متاسفانه آن را در این مقطع ضعیف و ناتوان و ناکارآمد کرده است، به مسایلی اساسی و راهبردی بپردازم، به اجبار به دانش اندک و تجربه‏‌های گذشته‏‌ام رجوع می‏‌کنم. به تجربه مسوولیت در وزارت فرهنگ و آموزش عالی قدیم که سازمان میراث فرهنگی بخشی از آن بود، به تجربه مسوولیت در صدا و سیما که نقش نخست در رسانه‏‌ای شدن فرهنگ داشت، به تجربه مسوولیت در وزارت آموزش و پرورش که «فرهنگ» مساله بنیادین آن است، دستگاهی که نام دیوانی آن حتی در ایران معاصر وزارت «معارف و صنایع مستظرفه» و وزارت فرهنگ بود و به تجربه مسوولیت در سازمان برنامه و بودجه قدیم که متولی تدوین برنامه‏‌های توسعه بود و من هم افتخار داشتم در تنظیم و تصویب برنامه سوم توسعه کشور که در آن «فرهنگ» موضوعیت و محوریت یافت، سهمی داشته باشم.

فصل مشترک همه این تجربه‏‌ها نگاه از منظر فرهنگ به محیط کار و جامعه است، نگاهی که شاید امروز هم به من کمک کند تا با استفاده بهینه از دانش و تجربه یکایک اعضای این دستگاه مهم فرهنگی، در خدمت کشور قرار گیرد.

وقتی برای چند سالی از مسوولیت‏‌های سنگین اجرایی فراغت پیدا کردم، به همت دوست عزیزم جناب آقای دکتر جهانگیری «شورای فرهنگ و صنعت» را در وزارت سابق صنایع و معادن تاسیس کردم و توانستم به کمک مجموعه‏‌ای از اندیشمندان و محققان و مدیران به تعبیر امروز «اتاق فکری» برای حوزه مشترک فرهنگ - صنعت راه‏‌اندازی کنم. در آنجا به‌دنبال پرسش‏‌هایی رفتم که فکر می‏‌کنم پرسش‏‌های محوری امروز سازمان ما هم هست؛ پرسش بر سر رابطه میان «فرهنگ و صنعت» یعنی پرسش‏‌هایی که هر سه حوزه گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی اساسا درگیر آن‏‌ها هستند و ناگزیر باید به آن‏‌ها بپردازند.

آنجا هشت سوال اساسی را دنبال می‏کردم:

1. آیا نسبت و رابطه‏‌ای بین فرهنگ و صنعت وجود دارد، اگر هست سازوکارها و مجاری این ارتباط چیست و چطور می‏‌توان بر آن‏‌ها تاثیر گذاشت؟

2. آیا می‏‌توان رابطه‏‌ای متقابل و تعاملی بین دو مقوله فرهنگ و صنعت برقرار کرد، به‌نحوی که در توسعه کشور اثر مثبتی داشته باشد؟

3. روند تحولات تاریخی ارتباط بین فرهنگ و صنعت چگونه بوده است، یعنی پیوستگی‏‌های سنتی و گسست‏‌های مدرن به چه دلیل شکل گرفته است؟

4. آیا می‏‌توان از ظرفیت‏‌های فرهنگی کشور در جهت توسعه صنعت آن استفاده کرد؟

5. آیا می‏‌توان از قابلیت‏‌های صنعتی کشور در جهت توسعه فرهنگی بهره برد؟

6. ارزش‏‌های اخلاقی اعم از دینی و معنوی و ملی و اجتماعی چقدر در توسعه صنعتی دخیل است و چقدر باید دخیل باشد؟

7. مطالعات تاریخی و تطبیقی چه نمونه‏‌های موفق و ناموفقی از ارتباط میان فرهنگ و صنعت را نشان می‏‌دهند؟

8. خاستگاه نظری و فلسفی صنعت جدید در دنیا چیست و چه نسبتی با فرهنگ و تمدن ما دارد؟

به نظرم با تکیه بر تجربیاتی که من و امثال من در بیرون و شما و امثال شما در درون این سازمان به‌دست آورده‏‌ایم، باید جایگاه نظری و اعتبار کارشناسی سازمان را به‌عنوان یک نهاد واسط میان فرهنگ و صنعت ارتقا داد.

شاید قدم اول همین باشد که با توجه به اسناد بالادستی مثل قانون اساسی، سند چشم‌انداز 20 ساله، سیاست‌های کلی نظام، برنامه پنجم و شرح وظایف سازمان پاسخ‏‌هایی راهبردی و کاربردی برای این سوالات هشت‏‌گانه یا پرسش‏‌هایی از این قبیل پیدا کنیم.

به‌عنوان مقدمه و پیش‌فرض بگویم که باید صورت مسایل جدید سازمان را سامان بدهیم. ما دیگر نمی‏‌توانیم به مقوله‏‌های فرهنگ و صنعت مثل گذشته جدا و متمایز از یکدیگر نگاه کنیم.

امروز در جهانی به سر می‏‌بریم سخت در هم پیچیده و در هم تنیده. این جهان را نه می‏‌توان و نه باید با نگاه‏‌های بسته و محدود گذشته دید. در این جهان جدید «فرهنگ» قدرت بیشتر یافته و در حوزه‏‌های سیاست، اجتماع و حتی صنعت و اقتصاد تاثیرگذارتر از گذشته شده است. «جهانی شدن» که به‌صورت مهم‏‌ترین و برجسته‏‌ترین موضوع جامعه جهانی درآمده، در درجه اول مفهومی فرهنگی است. امروز حکومت‏‌ها غالبا مسایل و مشکلات اقتصادی خود را به فشارهای ناشی از جهانی شدن نسبت می‏‌دهند. دست‌اندرکاران موسسات و بنگاه‏‌های اقتصادی کوچک‌تر کردن سازمان‏‌های خود را برای ادامه حیات در چارچوب اقتصاد جهانی ضروری می‏‌دانند، طرف‌داران محیط زیست بر تأثیر مخرب فرآیند مهارنشده جهانی شدن تأکید دارند، دغدغه‏‌داران عرصه اجتماع و فرهنگ و هنر از ادغام و نابودی هویت‏‌های بومی، ارزش‏‌های دینی و ملی و هنجارهای اجتماعی و خرده‌فرهنگ‏‌ها در برابر موج فراگیر فرهنگ جهانی نگران‏‌اند. این‏‌ها همه یعنی این‌که «فرهنگی شدن جهان» و «جهانی شدن فرهنگ» که در اثر تحولات ارتباطی و فن‌آورانه پدیدار شده‏‌اند، دو رویه واقعیت در زمانه ما شده است.

بنابراین اولا باید به جهانی شدن که جهانی شدن فرهنگی یکی از اجزای آن است به‌درستی توجه کرد و ثانیا باید وجه متناقض آن، یعنی احیای تمایلات سنتی و آداب و رسوم بومی و ملی را مدنظر قرار داد.

در عین حال، ما باید با نگاه به مفهوم «تنوع فرهنگی» به تدوین و تبیین رسالت‏‌های جدید سازمان به‌عنوان نهاد واسط «فرهنگ - صنعت» بپردازیم. تنوع فرهنگی یک مفهوم انتزاعی و زینتی نیست. در واقع، برای تبادل، نوآوری و خلاقیت در جهان بشری تنوع فرهنگی همان‌قدر اهمیت دارد که تنوع زیستی برای طبیعت. پس ما هم باید «تنوع فرهنگی ایران» را به‌عنوان میراث مشترک همه ایرانیان پاس بداریم.

این امر برای سرزمین ما که به واقع سرزمین تنوع‏‌ها است، تنوع در طبیعت، تنوع در فرهنگ، تنوع قومی و زبانی، تنوع هنری و صنعتی سرمایه عظیمی برای پیشرفت است. تنوع فرهنگی یعنی منظومه‏‌ای از تنوع تمدنی، تنوع سرزمینی، تنوع آب و هوایی و حتی تنوع مهارتی. سازمان باید بتواند خود را با رنگین کمان این تنوع در همه زمینه‏‌ها سازگار کند، به ویژه به اعتبار جامعه دستخوش تغییری که میان سطوح و ساحت‏‌های مختلف فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی و سیاسی آن دائما اشتراک‏‌ها و تمایزهای مختلف در حال شکل‏‌گیری است، باید سازمانی را که از کمبودها و ناتوانی‏‌ها و چندپارگی‏‌های مختلف رنج می‏‌برد، به سازمانی در شان ایران و اسلام امروز ارتقا دهیم.

سخن اصلی من این است که هر سه پاره گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی را باید به‌عنوان اجزای به هم پیوسته یک پیکره سازمانی «جور دیگر» ببینیم. این سه پاره به تعبیر سعدی باید سه عضوی باشند که اگر هریک به درد می‏‌آیند، دیگری بی‏‌قرار شود.

چو عضوی به درد آورد روزگار / دگر عضوها را نماند قرار

البته نمی‏‌گویم این کار آسانی است، مسایل نظری، مسایل ساختاری و حتی مسایل رفتاری آن‌قدر بوده است که این هر سه بخش خود را دور از تبعیض‏‌ها و نگاه‏‌های بخشی نبینند؛ اما اگر اصل مساله را بپذیریم، پیدا کردن اصلاحات سازمانی و حتی حقوقی و قانونی ناممکن نیست.

آنچه من به کمک کارشناسان و محققان و برنامه‌ریزان و مدیران ارجمند دنبال خواهم کرد، اولا نگاه جدید به این سازمان و بخش‏‏‌های آن در سطح ملی است و ثانیا خارج کردن مقوله‏‌های گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی از موضع سکون و حفظ وضع موجود به موضع پویایی و تحرک در آینده. هریک از این سه حوزه باید در حوزه «خیر» برای کشور دیده شوند، نه در حوزه «خطر».

من متاسفانه در این سال‏‌ها، فراوان دیده و شنیده‏‌ام که گردشگری برای این کشور یا تهدیدی برای سلامت اخلاقی و حتی امنیت کشور قلمداد شده است یا صرفا سازوکاری برای افزایش درآمد. به گفته دوستی عزیز، براساس یک تفکر، گویا در شرایط عسر و حرج هستیم، پس باید تسلیم توریسم شویم و براساس تفکر دیگر، در شرایط عسر و حرج نیستیم، پس برای حفظ سلامت جامعه باید از توریسم حتی‏‌الامکان بپرهیزیم. در حالی که ماهیت گردشگری نه در تفکر دینی ما، نه در سنت و فرهنگ ما و نه در بافت و ساخت جهانی آن به‌جز خیر و برکت و نعمت نیست. «گردشگری» حوزه اصلی و طبیعی گفت‏‌وگوها، ارتباطات میان فرهنگی، حیات مدنی، توسعه اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی است. باید جوانب و ابعاد واقعی گردشگری را چه در صورت‏‌های مذهبی و فرهنگی آن و چه در صورت‏‌های اقتصادی و اجتماعی آن چنان‌که در آیین و فرهنگ ما و در رهیافت‏‌های جدید جهانی هست، بشناسیم و بشناسانیم.

پویایی در حوزه میراث فرهنگی نیز مسوولیت بزرگ سازمان است. میراث فرهنگی به مثابه قلب سازمان است. تمدن ایرانی و اسلامی در جهان امروز بدون نام محققان و کارشناسان و دست‏‌اندرکاران حوزه میراث فرهنگی بی‏‌زبان و خاموش خواهد بود.

میراث فرهنگی در مواجهه با تحولات اقتصادی و اجتماعی و صنعتی جدید ایران نباید به حاشیه برود. از جمله مزیت‏‌های نسبی ایران نه‌تنها در حوزه فرهنگ، بلکه در حوزه سیاست و اقتصاد «میراث فرهنگی» این سرزمین است. میراث فرهنگی رفتن به صندوق‌خانه و گنجینه نیست، میراث فرهنگی، «حافظه تاریخی» و «ژن فرهنگی» ما است، باید سازمان بتواند این واقعیت را به‌درستی تبیین و کاربردی کند.

صنایع دستی هم کوچک‌ترین یا روبه زوال‏‌ترین بخش صنعت ما نیست، زنده‌ترین بخش صنعتی فرهنگ ما است. باید این مهارت‏‌ها را در دور و نزدیک کشور سازمان جدیدی داد و به زبان آورد و وارد بازار اقتصاد فرهنگ و اقتصاد صنعت در سطح ملی و جهانی کرد.

رییس سازمان میراث فرهنگی و گردشگری در بخش پایانی یادداشت خود افزوده است: سازمان گردشگری، میراث فرهنگی و صنایع دستی، آن نیست که باید باشد، اما باید پلی میان فرهنگ و صنعت، دیروز و امروز، امروز و فردا، همه جای ایران و همه عرصه‏‌های زندگی و به‌طور خلاصه ایران و جهان شود.

باید سازمان را در جایگاه جدیدی نشاند:

- نهادی واسط میان فرهنگ و صنعت

- نهادی موثر در توسعه فرهنگی و ترمیم شکاف‏‌های تاریخی و اجتماعی

- نهادی موثر در ترویج فرهنگ همزیستی و وفاق ملی

- نهادی زبان‌آور در عرصه صلح و ارتقای منزلت جهانی ایران

- نهادی نقش‌آفرین در ارتباطات میان فرهنگی و دیپلماسی فرهنگی

و بالاخره نهادی برای بالا بردن سرمایه فرهنگی، اجتماعی و نمادین ایرا

 

صنوبری
این اولین گام است.. وبرای حرکت همین کافی است• انی ذاهب • من رونده ام . من نمیتوانم بمانم. و علامت این حرکت همین است که به گذشته حسرت نمی خورم. این کافراست که حسرت گذشته رادارد: یالیتنی کنت ترابا... کاش خاک بودم. کاش رویشی داشتم کاش.. پس باید امیدوارانه حرکت کرد اما به کجا..؟ •الی ربی• انسان آمده تا به سنگ و در و دیوار حرکت بدهد. چشمه ها هستند، درختان زنده اند، خاک مزرعه ما نفس میکشد،این منم که باید از این ها بهره بگیرم..چرا..سیهدین.. کسی که راه افتاد هدایت میشود وبرای شروع همین کافی است: انی ذاهب..** ********** *************************** *************************** سرود ملی جوانان روستایی ؛ آفتاب از پشت کوه آمد برون* صبح از چشم اهالی سر زده ست* مرغ رخوت ناک خواب آلودگی* بازهم از این حوالی پر زده ست* هم صدا در کار آبادانی اند* مردمان پر امید روستا* رودها سعی و تلاش آموختند* از جوانان رشید روستا* پا به چشم روستای ما گذار* تا دلت مانند گل ها وا شود* صبح و شب در کوچه باغ سینه ات* از نوای بلبلان غوغا شود* حرکت و نیرو بود ابزارمان* در جهاد ما، هدف سازندگی ست* ناامید از باد و باران نیستیم* لطف ایزد رمز این سرزندگی ست* متحد چون خوشه های گندمیم* چشم بدخواهان ایران کور باد* دیر بادا روزگار همدلی* دست شب از صبح میهن دور باد!* به سفارش کانون استانی باشگاههای کشاورزان جوان کانون روستازادگان سرزمین آفتاب
نویسندگان وبلاگ:
دوستان من:
کدهای اضافی کاربر :


داستان

تماس با مدیر



در اين وبلاگ
در كل اينترنت
مشاهده صفحه جدید body > script:nth-child(12)

Flash Required

Flash is required to view this media. Download Here.

كد موسيقي براي وبلاگ