تاریخ تولید هیدروپونیک

اولین تولید غذا درگلخانه،احتمالا تولید خیار در غیر فصل و تحت شرایط استفاده از سنگهای شفاف برای امپراتور تیبریوس،امپراتور روم در قرن اول میلادی بوده است.در طی 1500 سال،کاربرد تکنولوژی کم و یا اصلا کاربردی وجود نداشته است.در طی دهه 1600 چندین تکنیک برای حفاظت از محصولات باغی بر علیه سرما مورد استفاده قرار گرفته بود.اینها شامل فانوسهای شیشه ای،کوزه های شیشه ای به شکل زنگ،مزارع سرد و بسترهای کشت گرم با پوشش شیشه ای از این جمله بودند. در قرن هفدهم،شاسی های قابل حمل سبک چوبی که با کاغذهای روغنی نیمه شفاف،برای گرم نگهداشتن محیط پرورش گیاهان بکار می رفتند، بهمان اندازه که پوشش های پلاستیکی  امروزه استفاده می شوند .در ژاپن،پوششهای نی ،همراه با کاغذ روغنی برای حفاظت محصولات از شرایط سخت طبیعی بکار می رفتند.گلخانه ها در فرانسه و انگلستان در طی همین دوران،توسط کود دامی گرم می شدند و توسط قطعات شیشه ای پوشش داده می شدند.اولین گلخانه شیشه ای  که در دهه 1700 میلادی ساخته شده بود،از شیشه در یک جهت آن و بعنوان سقف شیبدار استفاده شده بود.گلخانه برای تولید میوه ها مانند هندوانه ،انگور،هلو،توت فرنگی و  بندرت برای سبزیجات استفاده می شدند.توسعه دهندگان این تکنولوژی جدید،سودآوری بازار را در ذهن داشتند:آنها محصولاتی تولید کردند که فقط مردمان ثروتمند و دارای امتیازات ویژه قادر به تهیه این محصولات لوکس که خارج از فصل در گلخانه تولید می شدند،بودند.

تولید غذا در گلخانه تا زمانی که پلی اتیلن معرفی شد،کاملا محقق نشد.در آمریکا، اولین کاربرد پلی اتیلن بعنوان پوشش گلخانه در سال 1848 میلادی،زمانی که پروفسور امری مییرز امرت(Professor Emery Myers Emmert)در دانشگاه کنتاکی،از مواد ارزانتر بجای شیشه گرانقیمت استفاده کرد.پروفسور امرت بعنوان پدر پلاستیک امریکا مطرح است،زیرا او بسیاری از اصول تکنولوژی پلاستیک را برای اهداف کشاورزی در تحقیقات خود در گلخانه ها،توسعه داد.

توسعه هیدروپونیک سریع نبود.در امریکا،علاقمندی به پیشرفت در امکان استفاده از محلولهای کامل غذایی در سال 1925 شروع شد.خاکهای گلخانه باید در طی استفاده مکرر تعویض می شدند و یا با افزودن مقادیر زیادی از کودهای شیمیایی حمایت و حفظ می شدند.در نتیجه،بواسطه این مشکلات،کارکنان تحقیقاتی در ایستگاه های تحقیقات کشاورزی امریکا به سمت  شیوه های پرورش با استفاده از محلولهای غذایی بعنوان یک سیستم جایگزین خاک طبیعی ،با کاربرد یک محلول شیمیایی و یا خاک مصنوعی ساخته شده از دانه های خنثی مرطوب شده با محلولهای شیمیایی پیش رفت.

پیشرفت گسترده ،در فواصل سالهای 1925 و 1935،منجر به بهبود شیوه های فیزیولوژیستهای گیاهی در  تولید مقادیر فراوان محصولات شد.کارگران در ایستگاه آزمایشی کشاورزی نیوجرسی متد پرورش در ماسه را بهبود دادند.متدهای پرورش در آب و ماسه،در مقیاسهای وسیع تولیدی توسط محققین در ایستگاه تحقیقات کشاورزی کالیفرنیا مورد استفاده قرار گرفتند.هر کدام از این متدها،با محدودیت های اساسی معینی برای تولید اقتصادی محصولات مواجه بودند که تا اندازه ای با معرفی سیستم آبیاری قطره ای که در سال 1934 در ایستگاه های کشاورزی نیوجرسی و ایندیانا ابداع شد،رفع شدند.در حالی که در استفاده از این سیستمها،مزیتهای اقتصادی وجود داشت،سیستم هیدروپونیک،مورد مقبولیت گسترده بدلیل قیمت بالای ساختمان بتنی بسترهای کشت قرار نگرفت.در سالهای پس از جنگ دوم جهانی ،یک اشتیاق انفجاری در جنوب غربی امریکا برای پرورش گوجه فرنگی و خیار بصورت کشت در ریگ ، بوجود آمد.بهرحال،این سیستمها،کامل نبودند و سرانجام رها شدند.

پس از یک دوره حدودا 20 ساله ،علاقمندی به هیدروپونیک با ظهور و ورود پلاستیک، تجدید شد.پلاستیک ها نه فقط بعنوان پوشش کردن گلخانه ها بلکه بعنوان استری بسترهای رشد ،بجای بتن ،استفاده شدند.پلاستیک ها،همچنین در معرفی آبیاری قطره ای دارای اهمیت هستند.بعلاوه،برنامه های توسعه ای فراوانی، با هیدروپونیک ،درگیر بودند تا اینکه هیدروپونیک با تحقیقات گسترده  در سیستمهای تولید،عمومی شد .بدتر شدن قیمت نفت،که در سال 1973 شروع شد،اساسا باعث افزایش قیمتهای شاخصهای گرمایشی و سرمایشی شد.در این راستا ،ثبت چند ماده شیمیایی برای کنترل آفات ،سبب شد که بسیاری ورشکسته شوند و علاقه به هیدروپونیک کاهش یافت.تقریبا 20 سال دیگر از آخرین علاقه به هیدروپونیک گذشت،که پرورش دهندگان سیستمهای CEA/hydroponic را بوجود آوردند.این سیستم بخصوص در مناطقی که دارای نگرانیهای محیطی در کنترل هرگونه آلودگی آبهای زیرزمینی توسط ضایعات مواد هستند و یا دارای خاک عقیم می باشند،مناسب است.امروزه پرورش دهندگان مواجه با شاخص های بحرانی بیشتری در توجه و رعایت به انتخاب مکان،ساختمان،سیستم تولید،کنترل آفات و بازارها هستند.